داستان حمل و نقل در ایران
صفحه را به بالا بکشید و در این داستان از 515 پیش از میلاد تا 2025 میلادی با ترابرنت همراه باشید.
515 پیش از میلاد
سیستم چاپار توسط داریوش بزرگ راهاندازی شد. سوارکاران چابک نامه و کیسه را به سراسر کشور حمل میکردند.
505 پیش از میلاد
کاروانسراهای اولیه در قالب استراحتگاههای سلطنتی برای استراحت مسافران و نامهرسانان ساخته شدند.
124 پیش از میلاد
مهرداد کبیر، راه ابریشم را پایهگذاری کرد. از میوه و ادویه گرفته تا شتر و اسب از این راه بین چین تا روم حمل میشدند.
400 میلادی
برای اولین بار از تخت روان برای جابهجایی وسایل، هدایا و حتی شاهزادگان و اشراف استفاده شد.
500 میلادی
در دوران ساسانیان، پلهایی در اصفهان، فارس، کرمانشاه و لرستان احداث شدند و امکان حمل و نقل روی آب را فراهم کردند.
1370 میلادی
در دوران تیموریان راه ابریشم مجددا بازسازی شده و در توفقگاههای متنوع، آبانبار تاسیس شد. رونق تجارت زمینی باعث شکلگیری راههای ترانزیتی شد.
1550 میلادی
به دستور شاهعباس، راه مازندران ساخته شد. کاروانسراهای جدیدی به وجود آمد و رباطهای بین جادهای که در جنگها ویران شده بودند، بازسازی شدند.
1662 میلادی
با پس گرفتن جزیره هرمز از پرتغالیها، مسیرهای ترانزیتی بار دیگر تقویت شد و در اوح حکومت صفویه حمل و نقل زمینی به حمل و نقل دریایی متصل شد.
1739 میلادی
اولین لجستیک نظامی متمرکز ایران در زمان نادرشاه افشار شکل گرفت و راهها برای عبور سربازان بازسازی شدند.
1770 میلادی
در دوران زندیه برای اولین بار محور حمل و نقل بین شیراز، بوشهر و خلیجفارس شکل گرفت. همچنین امکان تجارت دریایی بین ایران، هند و عمان نیز فراهم شد.
1786 میلادی
تقریبا اکثر راههای اصلی به سمت تهران هدایت شدند. با تثبیت سلسه قاجار، تهران به عنوان قطب ترانزیت داخلی نقش جدیتری ایفا کرد.
1810 میلادی
اولین راههای شوسه ساخته شدند و کالسکه و دلیجان وارد ایران شد.
1851 میلادی
مردم عادی در شهرهای تهران، اصفهان و تبریز توانستند از کالسکه برای حمل مسافر و بار استفاده کنند.
1888 میلادی
ماشین دودی بر بستر ریل امکان اولین سفر ریلی در زمان ناصرالدینشاه را برای ایرانیها امکانپذیر کرد.
1900 میلادی
دو دستگاه رنو از زمان مظفرالدینشاه وارد ایران شدند که مردم به آن کالسکه دودی میگفتند.
1918 میلادی
اولین کامیونها وارد ایران شدند. در آن زمان فقط مسیرهای بین تهران – قم، تهران – قزوین، تبریز – جلفا و رشت – قزوین برای عبور کامیون مناسب بوند.
1926 میلادی
حمل و نقل مدرن ایران همزمان با شروع دوران پهلوی اول آغاز شد. هزاران کیلومتر راه شوسه جدید به شبکههای راههای کشور افزوده شد.
1933 میلادی
ساخت و توسعه راهآهن سراسری ایران ادامه پیدا کرد. از قطار برای حمل بار استفاده شد.
1938 میلادی
بندر شاهپور و بندر انزلی نیز در زمان رضاشاه پهلوی توسعه داده شد و حمل و نقل دریایی را تقویت کرد.
1948 میلادی
در زمان محمدرضا شاه پهلوی راههای شوسه با جادههای آسفالت دارای لاین رفت و برگشت جایگزین شدند. در همین زمان درشکهها جمعآوری شده و تاکسی جای آنها را گرفت.
1962 میلادی
با تاسیس شرکت هواپیمایی ایرانایر، مسیرهای هوایی به گستره حمل و نقل مسافر و بار در ایران افزوده شد.
1966 میلادی
شروع مونتاژ و سپس تولید کامیون در شرکت ایران ناسیونال، تعداد ناوگان حمل بار در کشور را افزایش داد.
1975 میلادی
در همین دوران حمل و نقل عمومی بار و مسافر به موازات همدیگر رشد کرد و امکانسنجی و طرح اولیه برای احداث مترو تهران پیادهسازی شد.
1981 میلادی
با وقوع جنگ بین ایران و عراق، رویکرد سرمایهگذاری در بخشهای مختلف حمل و نقل با توجه به اهداف نظامی و دفاعی انجام شد. بخشی از امکانات لجستیکی به دلیل جنگ تخریب شد.
1990 میلادی
در دوره سازندگی، روند ساخت جاده و بزرگراه سرعت بیشتری گرفت و تعداد بسیار زیادی کامیون، تریلی و انواع وانت وارد جادهها شدند.
2001 میلادی
پایانههای حمل بار به تدریج جای گاراژهای قدیمی را گرفتند. ظرفیت و عملکرد بنادر مورد تجدیدنظر و بهبود قرار گرفتند.
2010 میلادی
فشار تحریمها در این بازه زمانی بیشتر شد و برای ناوگان هوایی و دریایی محدودیتهایی به وجود آمد. به همین دلیل حمل و نقل ریلی مورد توجه بیشتری قرار گرفت.
2018 میلادی
بازارگاههای الکترونیک حمل و نقل و اپلیکیشنهای تلفن همراه برای فرایندهای مختلف حمل و نقل معرفی شدند.
2025 میلادی
حمل و نقل جادهای به ستون اصلی اقتصاد و رکن حیاتی زنجیره تامین کالا تبدیل شده و فناوری روزانه به هزاران راننده ناوگان حمل بار کمک میکند تا بتوانند این شریان حیاتی کشور را حفظ کنند.
وانت بار اینترنتی
حمل بار یخچالی
باربری ایسوزو
باربری خاور
حمل بار با تریلی
باربری تهران
باربری بین شهری